Karen Verlinden werkte twee decennia in de grafische sector, waaruit ze de basis voor haar keramiekcreaties meenam: een visuele taal gekenmerkt door herhaling, ritmiek, lijnen en patronen.
Voorafgaand aan haar keramiekkunst experimenteerde ze met meters wit papier, dat ze vouwde, waardoor onvermoede kleurnuances ontstonden door het spel van licht en schaduw. Zowat tien jaar geleden kwam het eerste contact met klei via een cursus pottenbakken. Het repetitieve draaien op een schijf was niet haar ding, maar het werken met grotere volumes, met massa en vormen die op een heel eigen manier ontstaan, fascineerde haar. “Ik ben me gaan verdiepen in opbouwtechnieken, waarbij je holle vormen creëert”, blikt Karen Verlinden terug. “Er volgden experimenten op grotere schaal, waaruit ik mijn eigen manier ontwikkelde om vormen te vertalen naar grotere werken. In dat proces nam ik de draad met papier weer op. Als een essentieel onderdeel, als drager en als hulpmiddel, maar ook als conceptuele link naar mijn eerdere werk”.
Wandsculpturen in witte klei
Karen Verlinden is een autodidact, ontwikkelde haar eigen technieken door te proberen, te falen en opnieuw te beginnen. “Zeker bij grotere werken in klei is dat essentieel” duidt ze. “Het is een constante zoektocht naar de balans tussen vorm, spanning en technische haalbaarheid”.
Zo ontstonden haar wandsculpturen in witte klei, als een vertaling van papier naar een ander materiaal, dat ritmische plooien en vouwen laat terugkeren, licht en schaduw hun spel laat spelen. “Ik voel niet de nood om kleur toe te voegen” verduidelijkt ze. “De klei die ik gebruik heeft van nature een enorme rijkdom aan tinten. Afhankelijk van de oventemperatuur krijg je diepe, aardse nuances”. Haar grafische achtergrond en architectuur zijn haar inspiratiebronnen. Structuren, volumes, ritmes in ruimte, blijven haar fascineren.
Eigenheid in creatie en materiaal
“Elk werk dat ik maak, vertrekt volledig vanuit mezelf, van het eerste idee tot de keuze van materiaal en techniek. Ik vertrek altijd vanuit de eigenheid van dat materiaal en vind het belangrijk dat die ook zichtbaar blijft. Sporen van het maakproces, van de techniek, maar ook van mijn handen mogen aanwezig zijn. Ze maken een werk tactiel, menselijk en vooral eerlijk”.
Karen plaatst haar creaties graag in dialoog met een ruimte. Wanneer iemand een kunstwerk op maat wenst, ziet ze dat niet als het uitvoeren van een externe opdracht, maar veeleer als een integratie van haar creatie binnen een specifieke architectuur. Haar eigenheid evolueert momenteel naar het loslaten van één enkel materiaal – witte klei – om de ontwikkelde vormentaal te enten op andere materialen. “Klei blijft wel een belangrijk onderdeel van mijn werk, maar ik experimenteer nu ook met marmer en brons” vervolgt Karen Verlinden. “Ik zoek graag de grenzen op van een materiaal, onderzoek wat er mogelijk is. Dat voert me naar nieuwe materialen en technieken en daar zie ik mijn toekomst: het uitdiepen en uitbreiden van mijn beeldtaal over verschillende media heen”.
KLEINE HEIDELAAN 18, BONHEIDEN
karenverlinden.com
