Op televisie kennen we Kim Van Oncen als Lyn uit Thuis: een pittige vrouw die zich met volle overtuiging in de liefde stort. In het echte leven houdt Kim het minder roekeloos, maar minstens even gepassioneerd. Ze combineert acteren met ondernemen, is af en toe “tafelspringer” bij Gert Verhulst en is één van de gezichten van de populaire podcast “De Mutti’s”, waarin moeders onomwonden praten over het leven zoals het is. Sinds ze mama werd van Jack (11) en Stella (7), kijkt ze anders naar werk, succes en keuzes maken. Minder impulsief, maar niet minder ambitieus. Integendeel.
Kim, wie jou bezig ziet, denkt waarschijnlijk: “Hoe krijgt ze het allemaal gedaan?”
“Ja, dat hoor ik wel vaker, maar ik vind mijn werk niet moeilijker dan de meeste andere jobs. Geen enkele dag is hetzelfde, en net dat maakt het tegelijk leuk én uitdagend. Mijn weken zien er elke keer anders uit, dus plannen is soms het moeilijkste. In het weekend proberen mijn man Niels en ik alles voor de week erna te organiseren, maar dat blijft vaak een puzzel. Gelukkig kan ik rekenen op mijn mama of een vriendin als het nodig is om in te springen.”
“Ik probeer mijn kinderen zo vaak mogelijk zelf naar school te brengen en op te halen, maar dat lukt niet elke dag. Op dagen dat ik vroeg op set moet zijn en om half zes moet vertrekken, is dat gewoon geen optie. Dan is mijn man er. Hij werkt vaak van thuis en brengt hen dan weg. Het ophalen blijft meestal wat schuiven en regelen.”
Je hebt inderdaad geen vast werkritme.
“Nee, mijn werkritme is heel wisselend. Sommige weken heb ik één draaidag, andere weken drie. De rest vul ik met afspraken, thuiswerk en administratie voor onze winkels. Die afwisseling maakt het boeiend, maar vraagt wel flexibiliteit. Ik ben iemand die eigenlijk niet van chaos houdt, maar ondertussen heb ik geleerd om ermee te leven. Het hoort er nu gewoon bij. Ik probeer vooral mijn ritme te behouden en bij elke nieuwe kans opnieuw af te wegen: is dit het waard, voor mij en mijn gezin?”
Hoe heeft het moederschap jouw keuzes in rollen of projecten beïnvloed?
“Het heeft me vooral selectiever gemaakt. Lange periodes van huis zijn gewoon moeilijk. Onlangs heb ik nog een project afgewezen omdat het me te lang van mijn kinderen zou weghouden. Tegelijk heeft het me net méér drive gegeven. Zij zijn de reden waarom ik
doe wat ik doe.”
“Als vrouw en ondernemer sta ik vandaag ook veel sterker in mijn schoenen. Mijn gezin is mijn alles, mijn thuishaven. Mijn job is niet langer het centrum van mijn wereld, dat is thuis. Als het daar goed zit, zit het overal goed. Mijn gezin komt altijd op de eerste plaats. Je hoort het: ik ben echt een leeuwin als het op hen aankomt” lacht Kim. “Ik besef ook hoe veel geluk ik heb. Mijn partner steunt me in alles en neemt effectief de helft van de zorg op zich. Dat maakt het allemaal een stuk haalbaarder, en daar ben ik hem ontzettend dankbaar voor.”
Zeg je vandaag dan sneller “nee” tegen opdrachten?
“Ja, absoluut. Toen ik jong was, nam ik alles aan. Ik wilde leren, ervaring opdoen en zoveel mogelijk mensen ontmoeten. Dat heeft me ook echt gevormd. Maar vandaag voel ik veel sneller: hiervoor verlaat ik mijn nest niet. Ik luister meer naar mijn buikgevoel en durf daarop te vertrouwen. Niels en ik zijn nu alles voor onze kinderen, ze hebben ons nodig. Wij zijn hun wereld. Ik vind het heel belangrijk dat we er echt voor hen zijn en samen een sterke band opbouwen. Dat weegt door in elke keuze die ik maak.”
Wat heb je moeten loslaten, professioneel of persoonlijk, sinds je mama bent?
“Vooral een sociaal leven en me-time. Dat is iets wat er wel wat bij inschiet, maar dat zeg ik niet als een klacht. Het is een bewuste keuze. Je moet beseffen dat je niet alles tegelijk kan hebben en dus prioriteiten stellen. Op dit moment gaat mijn vrije tijd voor honderd procent naar mijn gezin, zolang de kinderen nog zo graag tijd met ons doorbrengen. Later komt er wel weer meer ruimte voor mezelf en mijn vriendinnen.”
“Professioneel zie ik mijn carrière als een marathon, geen sprint. Dat betekent dat ik nu soms bewust vertraag om er voor mijn kinderen te zijn, maar dat wil niet zeggen dat ik niet vooruitga. Integendeel, door te doseren hoop ik het net langer vol te houden en mezelf niet voorbij te lopen. Geduld is daarin de grootste les geweest. Voor mij kan het vaak niet snel genoeg gaan, maar dat is gewoon niet altijd realistisch in deze fase van mijn leven.”
Voel je druk om alles te combineren en succesvol te zijn?
“Die druk zit vooral in je hoofd. Ik heb geleerd om dat beter te relativeren. Ondernemen brengt sowieso stress met zich mee, maar ik denk in oplossingen. En ik geloof dat je ook kwetsbaar mag zijn. Je hoeft niet altijd te doen alsof alles perfect gaat.”
De podcast “De Mutti’s” is ontzettend populair. Heb je hierdoor een andere kijk op moederschap gekregen?
“Absoluut. Het voelt soms als een soort therapie, waar ik dan nog eens voor betaald word.” lacht Kim. “De Mutti’s zijn eigenlijk een groepje vriendinnen die op vrijdagavond gaan wijnen. We doen niet alsof wij het beter weten, we delen gewoon hoe wij het aanpakken. Zonder oordeel. Dat is ook waarom zoveel mensen zich erin herkennen: we tonen dat iedereen maar wat probeert en zoekt. Je hoeft het niet perfect te doen.”
Jullie zijn bekend, zitten op social media. Maar we leven ook in rare tijden. Ga je vandaag anders om met je online zichtbaarheid?
“Ja, veel bewuster. Ik deel bijvoorbeeld geen locaties of scholen. De veiligheid van mijn kinderen komt op de eerste plaats. Social media kan hard zijn, en kinderen kunnen dat moeilijk relativeren. Ik wil vermijden dat ze later dingen tegenkomen die hen kwetsen. Ook andere kinderen kunnen stout uit de hoek komen, dus ik denk bewust na wat er gepost wordt.”
Wat zou je zeggen tegen vrouwen die bang zijn dat kinderen hun carrière afremmen?
“Ik heb daar nooit zo bij stilgestaan. Als je voelt dat je mama wil worden, moet je dat niet uitstellen. Er is nooit een perfect moment. Werk verandert, maar je gezin is iets wat je bewust kiest. Het komt wel goed.”
Tot slot, waar krijg je vandaag het meeste energie van?
“Van kleine momenten. Mijn kinderen zien groeien, gesprekken met hen, samen zijn. Ik kan zo blij worden als ze ’s morgens opstaan en me meteen een knuffel geven. Dat zijn de dingen die blijven. Dat is voor mij het echte geluk.”
